Skegg er ekki bara skegg. Það eru ýmsar útgáfur af þessu fyrirbæri, en sennilega er mottan sú umtalaðasta.

Motta segir nefninlega svo mikið. Dolli gamli var með mottu, mjög svo netta eins og allir vita, náði bara eins og breiddina á nefinu hans. Menn sem skarta slíku skrauti eru horfnir hornauga.

Hér kemur íslenskan mér í bobba. Horfnir. Menn sem horft er á. Eru menn þá ekki horfnir. Eins og að hirða. Menn eru hirtir. Eða hvað?

Jæja, áfram með pælingarnar. Menn sem skarta slíku skarti er horft á hornauga. Sem er svolítið skrítið, því að Charlie Chaplin var einmitt með slíkt skegg. Hann var nú líka frægur. Hví er slík motta þá kennd við seinni tíma mann?
 
Annarskonar yfirvararskegg segir margt. Til dæmis er slíkt skegg oft merki um að viðkomandi spili í hinu liðinu. Ekki það að slíkt sé satt eða rétt, ég veit ekki mikið um það, nema að Village people skörtuðu slíku.

Og ég.

Ég skarta nú ekki alskeggi lengur. Mottumars kom og neðra skeggið fór. Er bara með mottu. Og fólk segir mér að ég sé nokkuð hommalegur einmitt núna. Bara út af skegginu.

Það er margt skrýtið í mannshausnum. Mannveran er ekki bara félagsvera, heldur virðist hún vera svona samtengd sín á milli. Það myndast svona andrúmsloft í þjóðfélaginu og allir taka þátt. Enginn treystir neinum núna í þjóðfélaginu og allt er ómögulegt. Og einhernveginn eru allir sammála um þetta. Hér fyrir 4-5 árum var þetta svona líka, nema ákkúrat með öfugum formerkjum. Allt var svo æðislegt og allir voru svo klárir. Svo kom hrunið og enginn skildi neitt.

Svona hefur þetta verið held ég alltaf. Allir taka sig saman og gera hluti sem eru ekki alltof skynsamir. Og eyða sínum peningum í bull. Því að allir eru að gera það.
Fyrsta efnahagsbólan var einmitt fyrir 374 árum síðan og náði hámarki í febrúar. Þá voru allir að fjárfesta í túlipum í Hollandi enda var þá ekki búið að finna upp hluta- og verðbréf. En ruglið gekk svo langt að einn laukur af túlipana kostað tíföld árslaun handverksmanns. Aldrei er hægt að læra af sögunni.

Hjá mér hefur svo sem ekki mikið breyst. Ég er enn ég, og enn feitur. Ég hugsa ennþá jafn mikið um ræktina en áður og stundum mæti ég líka.
Þó hefur eitt breyst við mig. Ég er kominn með skegg.

Hér áðurfyrr, um 2005, þá var ég með mikla löngum um að hafa skegg. Ég gerði margar tilraunir að safna og uppskar miklar háðsglósur fyrir vikið. En ég var staðfastur, enda vissi ég að skegg færi mér vel, þó að besta eiginkona í heimi væri mér ekki sammála.
Málið er einfaldlega það að skeggið mitt er ekki hraðvaxið og frekar svona hlutlaust á litinn.

Svo að eftir að ákvörðun var tekin um skeggsöfnun, þá mátti sjá árangur eftir um 4-6 vikur. En bara fyrir þá sem voru mjög nálægt. Fyrir þá sem voru lengra en 50 cm frá þá sást ekki mikið skegg, en vegna þess að skeggið var svo ljóst þá virtist einfaldlega bara að andlitið mitt væri ekki lengur í fókus. Ég bara var aldrei í fókus hjá neinum. Við þetta var ekki búið enda andlit mitt einstaklega frítt í fókus. Svo lausnin var auðvitað að reyna að lita það. Skegg og hár eru búin til úr sama efni og því heldur maður að það ætti nú ekki vera erfitt að lita eitt stykki skegg.

þá komst ég að því að skeggið mitt hefur ekki gaman að lit. Eini liturinn sem festist í því var grænn. Það skipti engu hvað lit ég setti í það, það varð alltaf grænt. Kostirnir voru því ekki margir. Að vera í fókus og með litastillinguna í rugli, eða að vera úr fókus og líta ekki út eins og froskur í framan. Þar til að töfralausnin datt á mig. Að vera bara alsber í framan og raka sig reglulega.

En núna hefur nú heldur betur ræst úr. Ég skarta hinu glæsilegasta skeggi. Þó gerðist það þegar úthlutað var skeggrótinni í fyrndinni, að þá hefur einhver misskilninur orðið. Það gleymdist að setja rót í kinnarnar á mér. Það er enginn vöxtur þar. Því er það svo hjá mér að ég get eingöngu skartað hinu víðfræga og síklassíska kleinuhringsskeggi, og það geri ég stoltur. Með andlitið í fókus og ekki grænt.

Reyndar nær vöxturinn ekki alveg saman milli yfirvaraskeggsins og hökuskeggsins. það er smá bil þar enn. En ég er vongóður um að það fari að koma kippur í það. Þá getur maður skartað góðum vexti um fimmtugt. það er alltaf gott að geta hlakkað til.

Það er magnað hvað allt breytist þegar maður eldist. Eða kannski breytist ekkert nema maður sjálfur, maður skynjar hlutina öðruvísi.

Eitt að því sem breytist er svefn. Hér í denn gat maður sofið út í eitt. En ekki lengur. Maður skreppur í stutta borgarferð til vesturheims í fimm tíma tímamismun. Fer að sofa á skikkanlegum tíma, ekki of seint og ekki of snemma. Ákkúratt á réttum tíma..

En klukkan 4 að morgni, og langt fyrir fyrsta hanagal vaknar maður. Og ekki sjens á að fara að sofa aftur. Og ekkert almennilegt í sjónvarpinu.

Í augnablikinu er ég orðinn sérfræðingur í allskonar líkamsræktartækjum sem hafa/munu gjörsamlega umbylta öllu í líkamsræktinni. Og líka typpastækkunarlyfinu. Þér segja að það virki. Nú er bara að bíða eftir UPS og sjá hvað gerist.

Jæjajæja.
Nú er ég lagður af stað í mánaðar heimsferð. Við byrjuðum heima og flugum ti Seattle í USA þar sem við sóttum farþegana okkar. Var svo haldið til Anchorage í Alsaka í eldsneytisstop og svo var þaðan haldið til Tokio til hvíldar. Gistum í Naríta sem er aðeins fyrir utan borgina sjálfa svo fið fórum ekki í borgartúr.

Var svo haldið til Hong Kong.
Sú borg er sennilega ein skemmtilegasta borg sem ég hef komið til. Borgin sjálf er núna hluti af Kína en heldur þó sjálfstæði sínu. Hún er staðsett á eyju og svo á skaga á meginlandinu sjálfu, og ganga ferjur á milli.

Áramótunum var eytt þar. Mikil flugeldasýning var þar, en einhvernvegin tókst okkur að missa af því þar sem vorum inni á veitingastað. En mér skilst að þar hafi verið bannað að sprengja kínverja.

Þaðan var svo haldið til Hanoi í Víetnam þar sem þetta er skrifað. Þar búa 7 milljón manns, og þar eru 5 milljón skellinöðrur. Mengunin er rosaleg, í logni er bara nokkur hundruð metra skyggni, enda held ég að allar skellinöðrurnar er á ferð á sama tíma. Að ganga yfir götu er bara fyrir hugrakka, en trykkið er að reyna að ná augnsambandi við ökumennina, og svo er bara að ganga yfir. Halda skal jöfnum hraða, ekki stoppa og ekki hlaupa því ökumennirnir meta þinn gönguhraða og skjótast svo rétt fyrir framan eða aftan mann á fleygiferð.

Ég er hálf slappur í augnablikinu, algerlega andlaus og get ekki hugsað nokkurn skapaðahlut til að blogga. Grunar að þetta sé einhverskonar mengunarveiki.
Ég verð að fara upp og leggja mig, meira síðar.

Eitthvað er skrýtið með teljarann á síðunni minni. 375 heimsóknir hafa verið skráðar í dag. Ég þekki ekki einu sinni svona margt fólk. Þetta þarf að kanna.

Ekki enn hefur eiginkona mín, besta eiginkona í heimi, endurnýjað tengilinn á síðuna mína, sennilega er hún miður sín og eyðilögð yfir vinsældum mínum.

Ég vaknaði í morgun klár og hress, henti mér í föt og sagði bless, og rauk í ræktina. Þar voru fagnaðarfundir, enda langt síðan ég hef sést þar, hvað þá í æfingargalla. Ég skrapp eitt tækið, ég veit ekki alveg hvað það heitir, við skulum kalla það hræðilega tækið. Það gerir mann þreyttan, sveittan og illt í fótunum, allt á sama tíma. Þegar þrautagöngu minni var lokið og ég búinn í sturtu, voru nokkrar konur sem æfa í stöðinni komnar inn á kaffistofu þar sem beið mín nýtt kaffi, og Amarula útí. Svona á þetta að vera finnst mér. Svo þegar heim var komið var eiginkonan, sú besta í heimi, og grísirnir tveir farin í bæinn að jólastússast.  Því notaði ég tækifærið og pakkaði inn gjöfunum fyrir einginkonuna, þá bestu í heimi, því hún fær fleiri en eina. Grísirnir ætla að gefa henni smá, enda er það ekki nema sangjarnt og sjálfsagt.

Einhvernvegin get ekki ekki sagt neitt merkilegt þessa daga, mér dettur svo fátt skemmtilegt í hug. Kollurinn er núna bara einhverskonar hattasnagi. Kannski lýsi hjálpi mér. 

Vinna á morgun, svo er ég kominn í frí fram að jólum. 

Dagurinn fór í að stússast um bæinn að gera jólalega hluti. Og í dag voru allir í bænum að jólastússast. Það var ekki þverfótað fyrir fólki. Eins og allir væru ekki í vinnunni, meira að segja fólkið í verslununum, enda var vonlaust að fá afgreiðslu. Að standa eins og illa gerður hlutur inni í miðri verslun og fá ekki afgreiðslu pirrar mig. Mitt jafnaðargeð verður mjög úfið þá.

Við náðum þó að klára flest sem þarf að gera svo jólin geta komið, þó er það versta eftir, jólahreingerningin. Fyrir nokkrum misserum vorum við með konu sem sá um þessi mál fyrir okkur, en hún flutti. Hún kom einusinni í viku og reddaði málunum. Þannig að þegar hún hætti var lítið annað að gera en að leysa þetta hratt og vel. Því var arkað út í búð og ég keypti vélmenni að bestu sort til að sjá um þessi mál fyrir okkur. Þar hélt ég að tvær flugur yrðu slegnar í einu höggi: Nýtt tæki fyrir mig, og engin þrif fyrir mig. Þetta vélmenni nefninlega ryksugar húsið. Alveg sjáft. Að mestu leiti þ.e. Það þarf bara að kveikja á því og VOLLA! Og svo tæma skúffuna við og við. En þar með eru herligheitin búin. Það kann ekki að skúra né þurka af. Slík vinna er enn manual.

Ef einhver vill gefa mér góða jólagjöf þá væri afþurkunar- og skúringarvélmenni vel þegið.

Kíkti á bloggið hjá frúnni áðan og tók eftir svolitlu merkilegu. Það er búið að henda mér út sem tengilið hjá henni. Það er ekki ólíklegt að það hafi verið gert þar sem ég sló inn síðustu færslu fyrir rúmum 2 árum, en samt, er það ekki konan manns sem á að standa með manni gegnum þunn og þykkt. Ekki henda manni út eins og notaðri tusku.

Annars var ég að koma frá Afríku núna um daginn, ferðalög mín síðastliðin 2 ár hafa aukist ef eitthvað er og ég hef farið á staði sem ég vissi ekki einusinni að væru til. En Ghana  í Afríku er fínn staður. Og þar var ég einmitt í síðustu viku. Það sem gerði þessa ferð öðruvísi var að á hótelinu sem ég bjó á var boðið upp á tælenskt nudd. "Áhugavert" husga ég. "Hér er greynilega fjölmenningarsamfélag í fullum gangi, rétt eins og heim á fróni". Svo ég panta mér tíma. Og svo kemur tælensk kona að nudda mig. Þegar ég horfi á hana og sé þessa littlu písl hugsa ég að hún gæti nú varla takið á svo stórum líkama sem ég er. En þar hafði ég rangt fyrir mér. Ekki veit ég hvernig svona má mús fær allan styrkinn en mig sterklega grunar að þetta sé svona eins og Karate; maður notar styrk andstæðingins. Því var það svo að 5 mínútum síðar ligg ég út af og veina og öskra af sársauka. Í 2 daga á eftir fann ég til. Samt var þetta gott. Svona GOTT-VONT.

Jólin eru á næsta leyti, og undirbúningur í gangi. Núna er ég að upplifa svolítið nýtt. Yfirleitt er maður í stökustu vandræðum að kaupa eitthvað fyrir eiginkonuna, bestu eiginkonu í heimi. En ekki núna. Núna er ég með svo mikið af hugmyndum að ég er að sprynga. Og daglega detta inn nýjar hugmyndir. Ég veit ekki hvað er að gerast. Á ég að kaupa allt, bara það flottasta, bara það dýrasta, eða eitthvað sem við getum notað? Ég get ekki valið!

Sem sýnir að maður er aldrei ánægður.

Enn koma fréttirnar mér á óvart. Núna er það frétt um styttingu framhaldsskóla um eitt ár. Kennarar, og einhverir nemendur tóku sér frí í eina kenslustund til að arka niður á Austurvöll til að mótmæla þessari styttingu. Og þar með í leiðinni sýna að styttingin er vel gerleg. Ef það er ekki meira en svo að gera í framhaldskólum landins að menn geti rölt um bæinn á venjulegum þriðjudegi til mótmæla, hlýtur að vera hægt að stytta námið. Eða hvað.

Það er svo margt í málfutningi kennaranna sem mig langar að hrekja, en þá yrði þetta blog svo langt að Kató sjálfur myndi skammast sín. Eitt sem kennarar virðast hentuglega gleyma er að nú hefur skólastarf lengst til muna á Íslandi. Það er ekki lengur 3. mánaða sumarfrí eins og var. Sumarfríið er ekki nema mánuður núna. Sem auðvitað þýðir að 2 mánuðir á ári, í 10 ár í grunnskóla og 3 í frammhanldsskóla gera svo mikið sem 26 mánuðir. Rúmlega tveggja ára meira skólastarf en þegar ég var í skóla. Svo þegar maður hugsar þetta betur sést að Mentamálaráðuneytið er að gera regin-mistök. Stytting um eitt ár er allt of lítið; það á að stytta námið um tvö ár. Sem smellpasssar við lengingu skólaársins. Og nemeendur geta farið í háskóla 18 ára eins og hjá flestum siðuðum (og reyndar ósiðuðum) þjóðum. Sem auðvitað þýðir að fólk getur verið úti á vinnumarkaðnum 2. árum lengur og þénað þeim mun meira. Og verið á námslánum 2. árum styttra og skuldað þeim mun minna.

Og því samkvæmt ofangreyndu get ég ekki skilið af hverju nemendum finnst þetta léleg hugmynd. Að öllum líkindum er röksemdafærsla ekki kennd í skólum, það þarf örugglega að bæta þessu inn í námsefnið. Ég myndi segja að slíkur kúrs ætti ekki taka minna en 2 ár og því erum við þá víst komin á byrjunarreit aftur. Nema að núna höfum við fólk sem kann að hugsa. Eða kanski jafnvel, og haldið ykkur nú, hefur þetta ekkert að gera með kennslu og að bera hag menenda fyrir brjósti. Ætli þetta gæti verið liður í kjarabaráttu kennara sem óttast um kjör sín eftir þessa breytingu? Um fækkun í stéttinni? Dæmi nú hver fyrir sig.

Og að lokum mæli ég með því að framhaldsskólanámið verði stytt um tvö ár. Og til vara að Karþagó verði lögð í eyði.

Góðar stundir

Það er stundum gaman að lesa heimsfréttirnar. Oft á tíðum koma sér maður litlar fréttir sem hafa enga þýðingu fyrir heimsmálin, en létta okkur lífið.

Í dag sá ég einmitt eina slíka, og hvar annarsstaðar en í Bandaríkjunum getur svona lagað gerst: Maður einn í Norður-Carolínu keypti sér kassa að mjög dýrum vindlum. Því tryggði hann vindlana, meðal annars einnig gegn bruna. Um mánuði síðar leggur hann fram kröfu á tryggingarfélagði um að borga vindlana þar sem þeir hafi allir eyðilagst í mörgum litlum eldvoðum. Að sjálfsögðu neitaði félagið að borga og benti á það augljósa að maðurinn hafi einfaldlega reykt þá alla. Þetta sætti sig hann ekki við, fór í mál og vann. Dómarinn játti því að krafan var fáránleg en ekkert í tryggingunni undanþegði að reykja vindlana frá kröfu. Svo frekar en að fara í dýra áfríun borgaði tryggingarfélagið manninum 15.000$

En sagan er ekki búin. Um leið og maður innleysti ávísunina upp á þessa 15.000$ lét tryggingarfélagið handtaka hann og kærði hann fyrir tuttugu og fjórar íkveikjur á tryggðum hlutum. Maðurinn var dæmdur í 24 mánaða fangelsi og 24.000$ sekt.

Eitt sem fer í taugarnar á mér. Það er þessi endalausi ruslpóstur allan daginn. Verið að benda mér á þetta og hitt. Núna er pósthólfið mitt að springa af tilboðum af Viagra og typpastækkunarvörum. Bara í morgun voru 4 slíkir póstar. Sem er sennilega eðlilegt, flest fáum við svona ruslpósta. En þó sárnaði mér að 3 af þessum 4 komu frá eiginkonunni, þeirri bestu í heimi.

Einn kollegi minn, sem er með hér í útlandinu kom mér svolítið á óvart um daginn. Og ekki svona þægilega á óvart, heldur hinsegin á óvart. Hann elti (komið að eldast (er þetta til, elti?) spurning?) um yfir 10 ár. Ég var eitthvað að tjá mig um eftirlaun og slíkt og það væri fínt að geta hætt 55 ára. “Já, einmitt” segir hann. “10 ár eru nú ekki lengi að líða”. “Ha? Hvað meinaru? segi ég. 10 ár?, það er nú yfir 20 ár!” “NÚ, ertu sem sagt ekki orðinn fertugur?” var svarið. (fyrir ykkur sem ekki vita er ég 32.) Þetta þýðir að “official” er ég orðinn karl. Gamall karl á óræðum aldri. Og ég sem hélt að tímans tönn biti ekki á mig. Ég var á skoða netið áðan og fann kollega þar. Eða kannski hún fann mig meira. Gaman að því. Þar er skemmtilegt kort af heiminum þar sem maður getur merkt við löndin sem maður hefur komið til. Svo ég sló til.

create your own visited country map

Kannast einhverir við spéhræðslu? Ég fann til hennar sterkt rétt í þessu þegar ég sá að það er alvöru fólk að koma inn á síðuna mína. Og þá er ég ekki að tala um mig og eiginkonu mína, bestu eiginkonu í heimi, heldur fullt af fólki. Hver eruð þið eiginlega? Þetta er eins og að standa á spottanum úti á miðjum gatnamótum......eða hvað?

Og allt þetta gerist þegar maður er fjarri góðu gamni einhverstaðar í “Úgglöndum”. Sem stundum er ágætt auðvitað. Sjá heiminn. Sem er einmitt það sem bandaríski herinn er farinn að nota til að fá nýliða, sem er víst orðinn skortur á. Fólki finnst ekki lengur gaman að láta skjóta sig. Sem er víst einn af ókostum betri menntunar. Þó heyrði ég flott slagorð fyrir þá, kannski það gæti hjálpað þeim að fá fólk hver veit, það má alltaf reyna: “Go join the Army, Go see the world, Meet interesting people.......AND KILL THEM!!!”

Þessa dagana er víst Ramadan hjá því múslimum. Fyrir þá sem ekki vita hvað Ramadan er þá er ég heldur ekki alveg viss, en þó veit ég að þá má ekkert borða milli sólaruppkomu og sólarlags. Ég kom til Marrokkó í gær, einmitt þegar sólin var að setjast. Þar tók maður á móti okkur og sagði að nú væri Ramadan og sólarlag, hann væri farinn og kæmi að sækja okkur eftir 20 mínútur. Errrr......ok, ha? Svo við biðum í 50 mínútur út í flugvél að verða sótt og fá að komast upp á hótel. Hann var víst svangur manngreyið.

Slíkir tímar eru einmitt góðir í að hugsa. Láta hugann reika. Flakka í tíma og rúmi. En þar sem ég er með frekar stutt minni þá hugsa ég oft sömu hlutina aftur og aftur, og alltaf finnst mér það jafn merkilegt að komast að sömu niðurstöðu. En þarna fór ég að hugsa um Tefflon. Tefflon er víst efni sem flest okkar þekkja og er úðað á pönnur því það er svona “Non-sticky”. Það festist ekkert við þetta efni. Auðvelt að þrífa. En þar sem ekkert festist við þetta efni, þá skil ég ekki hvernig í ósköpunum þeir geti látið efnið festast við pönnuna.

Annars er það helst að eiginkona mín, sú besta, er að fara í viðtal í útvarpinu. Sem mér finnst merkilegt. Það er merkilegt að vera merkilegur. Og þar sem hún klukkaði mig um daginn langar mig að klukka hana til baka. Mig langar að hún komi einu orði fyrir í viðtalinu. Einhverju orði sem á ekki heima í umræðuefninu. Og orðið er: Rafmagnslína!

Klukk, sæta.

Já góðir hálsar og aðrir líkamspartar. Hjá mér er mikið að gerast. Tækjafíkn mín fékk útrás núna um daginn þegar ég fattaði að mig bráðvantaði GPS tæki. Svo núna er ég stoltur eigandi af tæki af Garmin gerð sem ber þann undurfagra og glæsilega undirtitil Vista C (sem stendur fyrir Color). Kannski hafa glöggir lesendur áttað sig hér á að kannski ætti frekar að standa Colour. En þá get ég strax róað með því að þetta er amerískt tæki og því er Color algerlega rétt. Reyndar hef ég verið duglegur í kaupunum undanfarið. Þeir sem lesa blogg Bestu vita að við erum búin að kaupa nýtt rúm. Sem ég hef reyndar bara sofið í í 3 daga enda er maður alltaf á ferðinni. Og því til að ég fái nú eitthvað líka kom GPS tækið, nýr GSM sími, áttaviti og svo er verið í að vinna í PSP-inum.

Ég skil ekki alveg hvernig ég hef komist af á GPS tækis. Þetta er snilld. Næstum betra en hitabrúsinn. Ég er búinn að keyra um bæinn þveran og endilangan og láta tækið segja mér að beygja núna eða næst og svo enda ég alltaf á réttum stað. Nema einusinni. Þá vildi tækið að ég keyrði veg sem var ekki til. Þar hefði getað orðið hræðilegt slys, nema Besta var með og náði að stöðva mig af rétt þar sem ég tók hægri beygjuna út í móa. Samt er þetta nýjasti besti vinur minn og nauðsynlegt fyrir alla sem ætla að plaffa á rjúpur.

Mér sýnist okkur fara að vanta nýjan ísskáp, hann er með einhverja stæla, sem og sjónvarpið okkar sem hefur tekið upp á því að taka sér 5 mínútur í að birta mynd. Þangað til er þetta bara stórt útvarp.

Plasma er nýja töfraorðið.

Friðurinn er úti. Ég hef verið klukkaður og verð því að hefja skrif hér á nýju. Ég ætla ekki að lofa neinu um framhaldið þar sem ég er lati-skati en ámynntur um sansögli segi ég að það sé sannarlega ætlun mín að blogga betur og oftar. 

Í klukki hennar bestu til mín á ég að segja fimm atriði um mig. Sem er ekki auðvelt, því naflaskoðun á almennum vetvangi á ekki við mig. Sem dæmi, ef það er fólk hér sem þekkir mig af ekki öðru en góðu, og gerir ráð fyrir því að ég gangi á vatni þá vil ég ekki benda því á gallana mína. Einnig ef einhverjum hér er illa við mig og ég segi eitthvað fagurt um mig, þá segir hinn sami að þetti sýni mitt rétta innræti; grobbinn og sjálfumglaður. Maður er einhvern vegin svona milli steins og sleggju. En hér koma 5 atriði um sjálfan mig: 

1. Ég er hrikalega latur. Ég nenni ekki að gera neitt sem mér finnst leiðinlegt. Ég vil hafa fínt í kringum mig en vill ekki gera það sjálfur. Mér finnst best að láta stjana við mig. 
2. Ég er feitur og er ekki sama. Þó út af atriði 1. kem ég mér ekki í að gera eitthvað í því. Á myndum finnst mér ég vera einhverskonar klessa sem hefur enga lögun. Skil ekki að ég bara festist á filmu yfir höfuð. Meira að segja núna er ég að hugsa um að fara út í sjoppu til að kaupa ís. 
3. Mér finnst hrikalega gaman að syngja. Í vöggugjöf var mér margt gefið, en einhvernvegin  þegar átti úthluta tóneyra og kunnáttu í að halda lagi var ég sniðgenginn algerlega. Gamli Nói hljómar eins og fölsk fiðla í barkanum á mér. Mér hins vegar er alveg sama og nota hvert tækifæri sem gefst til að æfa þetta skemmtilega tómstundarmál, konunni minni og öðru heyrandi fólki til mikillar armæðu. 
4. Ég er hræddur þegar konan mín ferðast. Ég er hræddur um að hún týni vegabréfinu sínu, farangrinum sínum, eða verði tekin í endaþarmsskoðum í tollinum. Mér finnst óþægilegt að geta ekki haft hana við hlið mér alltaf þegar hún ferðast til að passa upp á hana. Ég er hræddur um að hún endi í Timbúktú, sem auðvitað allir vita að er í Malí og er enginn staður fyrir góðar konur að þvælast einar. 
5. Eitt það versta sem ég veit eru stakir sokkar. Ef ég finn stakan sokk, þá bara verð ég að finna hinn sokkinn í parinu. Ég hika ekki við að ræsa konuna mína, bestu eiginkonu í heimi, til að hjálpa mér að leita. Ég get ekki sofnað vitandi af einum sokk týndum inni í skáp, í þvottakorfunni eða í þvottavélinni og bróðir hans er aleinn hjá mér í öruggum höndum. 

Þetta er ég í 5 hlutum. Þó er nú meira til af mér, en það verður að bíða betri tíma.

Fyrir ykkur sem hélduð að ég gengi ekki á vatni verð ég að leiðrétta það. Ég í raun geng á vatni.

 

En það er nú bara af því að ég kann ekki að synda.

Stundum grunar mig að það sé eitthvað til sem heitir hugartengsl. Hvernig er annars hægt að útskýra hvernig fólki dettur sami hluturinn í hug á sama tíma. Ég lenti í þessu um daginn þegar ég var að blogga um dásemdir sveitalífssins og DVD-leysið þar.

Skömmu eftir þessa blogfærslu ákvað ég að bjóða mér og börnunum mínum tveimur, grísum nr. 1 og 2 í mat til pabba og mömmu. Við rennum í hlað öllum að óvörum og göngum í bæinn með látum. Að vanda eru allir allir á heimilinu himinlifandi að sjá okkur enda erum við auðfúsugestir hvert sem við förum. Þar sem ég sest inn í stofu sé ég eitt stykki DVD-spilara (frá Samsung) upptekinn en samt enn í kassanum. Mér fanst nú alveg óþarfi að glenna svona hluti framan í mann, en sat nú á mér enda ekki enn verið spurður hvort ég vildi nú ekki örugglega borða með þeim.

Sem ég handfjatla spilarann leiknum höndum spyr ég hvort sá gamli hafi skemmst. “Nibbs” er svarið þessi er fyrir bústaðinn.

Ég segin nú bara: Lengi getur gott batnað!

Stundum situr maður bara og pælir. Maður hugsar um allskonar hluti sem maður pælir sjaldnast í í amstri hversdagssins. Eitt af því sem ég er búinn að vera pæla mikið í er hvort það sé betra að vera heitt eða kalt. Þá er ég að tala um svona svakaheita eða kulda. Ekki svona smá, næstumþví passlegt hitastig. Ég er ekki búinn að fá niðurstöðu en þar sem mér var mjög heitt í gær er ég á því að það er betra að vera of kalt. Þetta mál verður að kanna.

Allir sem þekkja mig vita að ég er haldinn tækjadellu. Ekki kanski á hæsta stigi en minstakosti það alvarlegri að ég lendi stundum í andnauð þegar ég sé flott tæki og langar að kaupa það. Ég lenti einmitt i því í gær. Hin stórfenglega, glæsilega, frábærlega PSP frá Sony bar fyrir augu mín í gær. Ég fann hvernig sjáöldrin þöndust út, og þindin lamaðist. Afgreiðslumaðurinn horfði á mig og valdi augnablikið gætilega þegar hann sagði við mig: “Þú veist.........Hún er til. Aðeins 250$” Þegar hjartatifinu lauk rauk ég í vasann að leita að veskinu. Það varð mér til happs að einn ágætur vinnufélagi var með mér og sá þetta allt gerast.

Með tilhlaupi spretthlauparans stökk hann af stað, kastaði sér á mig með hausinn á undan og felldi mig rétt áður en ég náði að rétta afgreiðslumanninum vísakortið mitt. “Ég sá svona PSP í Boston fyrir 199$” hvíslaði hann í eyrað á mér svo enginn heyrði. Þá dró skýjin frá augunum á mér og ég rankaði við mér. Hvað var ég næstum búinn að gera? Ég á að vera að kaupa svona afmæliseitthvað fyrir dóttur mína!

En aðeins til að róa taugarnar keypti ég mér nokkra DVD-diska, og einn tölvuleik. Þá var ég tilbúinn að horfast aftur í augu við aðrar búðir en Best Buy.

PSP-inn verður minn, þetta er bara spurningin um tíma.